ROZDZIAŁ CZWARTY

Chcę żyć, nie tylko przetrwać

 Atmosfera w domu państwa Koślów jest tak lekka i przyjemna, iż Magda nie może uwierzyć w to, że takie rodziny jeszcze istnieją. Co prawda zachowanie ciotki i Judyty nieco wyprowadza ją z równowagi, ale to nie przeszkadza by rodzina żyła w zgodzie. Odkąd tylko pamięta w jej domu królują awantury, które skutecznie niszczą jej wszelkie wyobrażenia o bezinteresownej miłości aż do śmierci. Bo mimo że państwo Dubiej wciąż są małżeństwem, z całą pewnością nie da się wyczuć między nimi jakiegokolwiek pozytywnego uczucia. Miłość między nimi już dawno się wypaliła, a Magdzie przez to, iż często włączana jest w ich kłótnie, wydaje się, że po części to również jej wina.

Dziewczyna leży w łóżku, myśląc o tym wszystkim, zastanawiając się czy po jej wyjeździe, rodzice w jakiś sposób się dogadali lub czy są chociaż na dobrej drodze do porozumienia. Jest to jedno z jej największych marzeń. Z całego serca pragnie, aby wrócić do domu, w którym panuje spokój, a miłość da się wyczuć ledwo przekraczając próg.

Za oknem wciąż jest pochmurno, ale nie słychać kropli deszczu bębniących o parapet, co jest dobrym znakiem i w jej głowie pomysły na spędzenie tego dnia, nieustannie się zmieniają, ale wie, że nic z tych planów nie wyjdzie, jeśli w końcu nie wstanie z łóżka.

Zszedłszy na dół, Magda od razu słyszy odgłosy dobiegające z kuchni. Ciocia i wujek prowadzą rozmowę na jakiś nieznany jej temat, a dla Magdy jest to pewnego rodzaju anomalia. Jej rodzice przed wyjściem do pracy często nawet na siebie nie spoglądają, a rozmowa między nimi jest napięta, zupełnie jakby rozmawiali ze sobą po raz pierwszy. Tu jest inaczej. Dziewczyna ma nawet wątpliwości czy powinna się z nimi przywitać, z obawy, że mogłaby w jakiś sposób zmącić tą chwilę. Ostatecznie jednak grzecznie wita się z wujostwem i nieśmiało zajmuje miejsce przy stoliku.

Ciocia od razu zasypuje ją pytaniami o pierwszą noc w ich domu, na które dziewczyna odpowiada dyplomatycznie, starając się nie pokazywać, że rozmowa z samego rana nie jest czymś na co ma ochotę. Dopiero kiedy Basia stawia przed Magdą talerz kanapek, ta może odpocząć od męczących pytań ciotki i w spokoju delektować się posiłkiem.

-Wychodzę! - oznajmia Judyta, wychylając głowę zza łuku drzwiowego, nawet nie witając się z kuzynką. - Umówiłam się z Julką, nie wiem kiedy wrócę.

-Obiecałaś, że pomożesz nam dzisiaj na treningu – Paweł próbuje zatrzymać córkę, ale ta nawet nie przerywając swojej drogi do drzwi, odpowiada:

-Magda może ci pomóc.

Głośne trzaśnięcie informuje domowników, iż Judyta już opuściła dom.

Paweł wzdycha ciężko, po czym przenosi swój wzrok na siostrzenicę, która uśmiecha się lekko nie bardzo wiedząc co powinna w tej sytuacji zrobić. Najchętniej odmówiłaby i wyszła z domu,tak jak zrobiła to przed chwilą jej kuzynka. Ale niestety Magda to nie Judyta, ona nie potrafi odmówić, zwłaszcza będąc gościem.

-To co konkretnie miałabym robić?

Papierkowa robota. To nie brzmi zbyt dobrze, a zwłaszcza w połączeniu z jej imieniem. Przecież ona nie ma zielonego pojęcia o skokach i zdecydowanie, Łukasz nie podejmuje dobrej decyzji, prosząc ją o pomoc.

-Nie znam się na tym – próbuje uniknąć konieczności zajmowania się plikiem kartek, który właśnie przed nią położono.

-Spokojnie – śmieje się trener, wyciągając coś z szufladki. - To nic trudnego. Szybko się z tym uporasz i zdążysz obejrzeć trening, a mi bardzo ułatwisz życie.

Wcisnął jej w ręce mały przedmiot, którym okazuje się pieczątka.

-Chyba wiesz co masz robić? - posyła jej zachęcający uśmiech. - Mi wtedy pozostanie już tylko podpisanie tego wszystkiego.

Kiedy mężczyźni opuszczają pomieszczenie, Magda przeklina pod nosem i zabiera się za pieczętowanie dokumentów. Całe szczęście, że nie ma ich aż tak dużo.

Pamięta jaką miała frajdę, kiedy mama zabierała ją ze sobą do pracy, do biblioteki. Wtedy aż sama prosiła się o to, aby mogła opieczętować nowo zakupione książki i robiła to z lubością. Tylko, że wtedy miała osiem lat, nie osiemnaście, a prawie dziewiętnaście.

Przynajmniej coś w czym mam doświadczenie – myśli, próbując się tym pocieszyć, po czym zerka przez niewielkie okno, za którym rozpościera się piękny górski krajobraz.

A ona musi siedzieć tutaj, bo nie jest wystarczająco asertywna i ulega każdemu, kto ją o coś poprosi. Bez względu na własne potrzeby.

-A ty co masz taką minę jakbyś na ścięcie czekała? - kpiący głos Maćka Kota, na chwilę odwraca jej uwagę od dokumentów.

Obdarza go jednym spojrzeniem, ale nie odpowiada w żaden sposób na jego zaczepkę. Uderza plastikowym przyrządem w wyznaczone na kartce miejsce, na którym pojawia się teraz nazwisko trenera polskiej kadry.

Maciek szuka czegoś w jednej z szafek, a kiedy po chwili kończy poszukiwania, jeszcze raz zaczepia dziewczynę:

-Nawet nie zdajesz sobie sprawy ile dziewczyn chciałoby być teraz na twoim miejscu, więc mogłabyś to trochę bardziej docenić.

Dziewczyna spogląda na niego z politowaniem, ale Maciek nie spostrzega już tego spojrzenia.

To raczej ona wolałaby być na miejscu dziewczyn, których największym zmartwieniem jest fakt, iż nie mają możliwości współpracy z polskimi skoczkami.

Po krótkiej rozgrzewce, zawodnicy dostali chwilę wytchnienia, co Maćkowi nie było na rękę, gdyż marzył o tym, aby trening jak najszybciej się zakończył.

-Patrzcie na mój niepowtarzalny telemark! - wydziera się Piotrek wskakując na metalową barierkę, która w czasie zawodów izoluje kibiców od zawodników. Maciek podnosi swój znudzony wzrok, obserwując co znów wymyślił jego przyjaciel. - Garbik, fajeczka... - wybija się obunóż, a w tym samym czasie niczego nieświadomy Łukasz Kruczek, przychodzi, aby nieco pogonić swoich podopiecznych, którym wyraźnie nie spieszy się na trening. Piotrek z impetem na niego wpada, po czym obaj lądują na betonowej posadzce.

Skoczkowie wybuchają śmiechem, bijąc brawo Piotrkowi. Nawet Maciek, który ostatnio chodzi naburmuszony, nie może powstrzymać śmiechu, kiedy obserwuje zaistniałą sytuację.

-Żyła! - krzyczy wściekły trener, podnosząc się z ziemi.

Piotrek jak poparzony, niemal natychmiast idzie w jego ślady, po czym ponownie pada na ziemię, tym razem przed trenerem Kruczkiem, nie na nim.

-Niech pan mi wybaczy tą zniewagę! - mówi z nietypowym dla siebie respektem, jednak nie słysząc odpowiedzi, podnosi się z powrotem na nogi. Wtedy napotyka spojrzenie trenera, które mówi mu, że jest ostatnim idiotą.

-Idź ty się może lecz na nogi, co Żyła? - śmieje się Kruczek. - Na głowę to już chyba za późno.

Uwaga trenera spotyka się z kolejnymi salwami śmiechu, jednak ten nie ma już zamiaru dłużej z nimi żartować.

-Na co czekacie? Bierzcie sprzęt i na górę!

Maciek posłusznie chwyta swoje narty, tak samo jak reszta zawodników i rusza w stronę wyciągu. Niestety napotyka na swojej drodze przeszkodę. Zderza się z jakąś niepożądaną osobą, a jego narty z hukiem lądują na ziemi.

Podnosi swój zirytowany wzrok na osobę, która na niego wpadła, a jego frustracja sięga niemal apogeum kiedy spostrzega, iż jest to Magda.

-O ile mnie pamięć nie myli, dostałaś jakieś zajęcie – warczy, zbierając narty z ziemi. - Może łaskawie byś się tym zajęła, a nie włóczyła się tutaj bez celu.

Przerażenie w oczach Magdy, które było tam jeszcze przed chwilą, nagle ustępuje miejsca agresji, co Maćka w jakiś sposób zaskakuje. Magda od początku wydawała mu się szarą myszką, która nie potrafi się bronić.

-Przeżyłeś, tak? - odpowiada mu podobnym tonem, którym on przed chwilą zaatakował ją. - Przeżyłeś. Twoim nartom też nic się nie stało, więc po co ta złość?

Chłopak rzuca dziewczynie ostatnie, rozeźlone spojrzenie, po czym mija ją bez słowa, kontynuując swoją wędrówkę na wyciąg.

Skocznia robi na Magdzie wrażenie. Widziała ją już kilka razy, podczas rodzinnych wycieczek. jednak dopiero teraz przygląda mu się uważniej. Zielony igelit niemal w całości pokrywa jej powierzchnię, ale z całą pewnością, skocznia prezentuje się dużo lepiej zimą.

Myśli Magdy skupione są jednak na krótkiej wymianie zdań sprzed paru minut.

Cały czas dręczy ją dziwne uczucie, spowodowane nieuzasadnioną nienawiścią Maćka, względem jej osoby. Zwykle była przyzwyczajona do takiego nastawienia, jednak tym razem było inaczej. Magda naprawdę myślała, że kiedy przyjedzie tutaj, jej życie w jakiś sposób się zmieni. Miała nadzieję, że chociaż po części odzyska dawną pewność siebie i nie chciała dopuszczać do siebie myśli, że ktoś będzie ją tutaj traktował z góry.

A jednak Maciek tak właśnie ją traktuje. Nigdy w życiu z nią nie rozmawiał, a traktuje ją jakby zrobiła mu jakąś krzywdę.

Ale za co właściwie miałby ją polubić?

Kiedy zadawała podobne pytania Frankowi, ten zawsze wymieniał mnóstwo jej zalet, które są bardzo cenne. Tylko, że za życia Franka, Magda była zupełnie inną dziewczyną. Potrafiła cieszyć się życiem, a nie tylko tym, że udało jej się przeżyć kolejny dzień.

I na samo wspomnienie tych wszystkich chwil, z oczu Magdy wypływają łzy, które stara się jak najszybciej wytrzeć, z obawy, że ktoś oprócz niej mógłby zaobserwować tą chwilę słabości.

___________

Jestem, w końcu :) Przepraszam Was za moją nieobecność, ale kiedy wróciłam  znad morza, mój kryzys jakby się pogłębił i nie byłam w stanie napisać nawet krótkiego komentarza pod notką. Wszystko jednak przeczytałam, nie martwcie się, nie opuściłam Was :)

Jak podoba się Wam nowy szablon? Sama go zrobiłam, bo na ten z szablonownicy już długo czekam, a nie mogę sobie pozwolić aby na moim blogu  widniało takie byle co :)

Mam dla Was dobrą i złą wiadomość.

Dobra jest taka, że napisałam część rozdziału siódmego, który będzie jakimś tam przełomem :) A zła to fakt, że na piąty i szósty nie mam nawet pomysłu, ale z Waszą motywacją jakoś sobie poradzę. Prowadzenie dwóch blogów nie jest na moją głowę, a strasznie mnie kusi żeby założyć jeszcze jeden, chociażby po to żeby pobawić się szablonem :p znalazłam w swoim folderze z wypocinami opowiadanie o Wellingerze, które zaczęłam pisać jakoś na początku sezonu zimowego, haha :D nie zamierzałam go publikować, ale może jak trochę je poprawię i dokończę to kto wie? :)

Trochę się tu rozpisałam, nie chcę Wam przynudzać, ale wspomnę jeszcze, że szukam towarzyszek do nocnych rozmów (dziennych też, ale łatwiej złapać mnie w godzinach 22.00 - 1.00). Moje "służbowe" gadu: 47871181.