ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Otwórz swoje serce i pozwól temu po prostu być

Kuba był świetnym obserwatorem. Jego uwadze nie umykał żaden, najdrobniejszy nawet szczegół, a zwłaszcza jeśli chodziło o Maćka. Choć w jego przypadku nie było mowy o małym szczególe, bo jego brat wcale nie krył się ze swoimi uczuciami, zupełnie odmiennymi do tych, które prezentował jeszcze tak niedawno.

-Kubuś! Nie widziałeś gdzieś moich kluczyków?

Omal nie wypuścił z rąk butelki wody, którą właśnie otworzył. W ostatniej chwili utrzymał ją w bezpiecznej pozycji.

Poczuł jak wszystko się w nim skręca. To nie był Maciek. Maciek zawsze z góry wiedział, że to Kuba z niewiadomego powodu zabrał jego kluczyki i nie odłożył ich na miejsce, nawet jeśli nie była to prawda. Nigdy go o nic nie pytał. Zawsze uparcie go oskarżał i do tego Kuba już przywykł. Już nawet przestał się bronić, bo jego młodszy brat wyznawał zasadę: Maciek ma zawsze rację. Jak Maciek nie ma racji to powtórz sobie pierwsze zdanie.

Starszy Kot nie wiedział czy powinien się cieszyć, że wiecznie niezadowolony Maciek w końcu zaczął się uśmiechać, czy też snuć przerażające domysły na temat tego co mogło się do tego przyczynić?

I jeszcze to okropne zdrobnienie. Kubuś.

Wstrząsnął nim gwałtowny dreszcz, gdy dotarło to do jego świadomości.

Głos Maćka dobiegał z góry, dlatego Kuba odstawiwszy butelkę na bezpieczne miejsce, skierował swoje kroki ku schodom. Zastał brata przy lustrze w przedpokoju, poddającego swoją fryzurę licznym eksperymentom. Ledwo zauważył obecność Kuby, mimo że lustrzana tafla wyraźnie zaznaczyła jego pojawienie się tuż za maćkowym ramieniem.

-Martwię się o ciebie, Maciek.

-Ale ja się czuję świetnie! - odparł Maciek, przywracając swoje włosy do ich pierwotnego stanu.

-A to nie jest do końca normalne... - mruknął Kuba, ale Maciek już go nie słuchał. Zbiegł ze schodów, a przy ostatnich trzech stopniach, wybił się obunóż i wylądował na panelach zaznaczając przy tym telemark.

Kuba stał jak osłupiały i dopiero trzask drzwi oznajmujący, iż Maciej opuścił dom, przywrócił go do rzeczywistości.

Coś ewidentnie było nie tak.

Żył z nim dwadzieścia dwa lata, znał go lepiej niż ich matka i wiedział, że jeśli Maciek się uśmiecha, to na pewno nie bez powodu.

-Uśmiech nie schodzi ci z twarzy – zauważyła Judyta, zastając Magdę w jej pokoju, zaczytaną w jakiejś książce. - Podejrzewam, że nie ma to nic wspólnego z książką, którą czytasz.

Magda zaznaczyła palcem stronę, na której przerwała czytanie i zamknąwszy książkę spojrzała nieco rozbawiona na swoją kuzynkę.

-Nie wiedziałam, że kształcisz się w kierunku wróżbiarstwa... - zaśmiała się. - Więc twoim zdaniem co jest powodem mojego uśmiechu?

-Maciek! - odparła bez zbędnego owijania w bawełnę Judyta.

Magda uśmiechnęła się nieco szerzej, a chcąc to ukryć wywróciła oczami i powtórnie otworzyła książkę, chcąc kontynuować czytanie.

Taka obojętność była dla Judyty tyko potwierdzeniem jej tezy.

Magda odetchnęła z ulgą kiedy w domu rozległ się dźwięk dzwonka, który zmusił Judytę do opuszczenia jej pokoju. Rozłożyła się wygodniej na łóżku, chcąc rozkoszować się chwilą spokoju, ale już niecałą minutę później z korytarza dobiegły energiczne kroki Judyty, a po chwili, ta wparowała do pokoju Magdy niemal wywarzając drzwi.

-Tym razem to ktoś do ciebie – oznajmiła z uśmiechem, który Bóg raczy wiedzieć co oznaczał.

A oznaczał wizytę Maćka, co Magda zauważyła jeszcze zanim zdążyła zejść ze schodów. Stał w holu obracając na palcu kluczyki, zapewne do swojego samochodu.

-Mamy do załatwienia pewną sprawę – oznajmił Maciek, prezentując uśmiech podobny do tego, który przed chwilą gościł na twarzy Judyty. - Nie znoszę sprzeciwu.

Maciek prowadził jak wariat.

Serce Magdy nieustannie biło wyżej niż powinno, a jej oczy niemal wylazły jej z orbit ze strachu. Ostre zakręty, które gwałtownie brał, sprawiały że kołysała się jakby poruszana silnym wiatrem. Kiedy jechali przez drogę, na której co dwadzieścia metrów ustawione były progi zwalniające, Kot ani myślał zmniejszyć prędkość. Jechał jakby ich nie było, a o ich obecności informowały tylko wstrząsy, następujące w niewielkich odstępach czasu.

Minęło trochę czasu, kiedy Maciek zjechał w jakąś polną drogę, przy której w promieniu co najmniej kilometra nie było widać śladu życia. Nie rosły tu nawet drzewa.

Taki krajobraz odrobinę ją przeraził. W jej głowie zaczęły się pojawiać najgorsze scenariusze, aż w końcu Magda stwierdziła, że za szybko zaufała Maćkowi. Miał co do niej jakiś niecny plan, to nie ulegało wątpliwości.

Maciek zatrzymał auto, cały czas nie wyjaśniając Magdzie co kombinuje.

-Mówiłaś, że nie umiesz sobie poradzić z egzaminem na prawko – powiedział, po czym wysiadł z samochodu.

Magda wciąż nie rozumiała o co mu chodzi, dlatego pozostała na swoim miejscu, z tym samym przerażeniem obserwując niemal pustą przestrzeń wokół.

-Na co czekasz? - Maciek zajrzał do samochodu, a dziewczyna spojrzała na niego pytająco. - Teraz zamieniamy się miejscami – wyjaśnił.

Magda instynktownie chwyciła się fotela, na którym siedziała, po czym stanowczo zaprotestowała:

-Nawet o tym nie myśl! O ile się nie mylę w przyszłym tygodniu zaczynacie letni sezon, a ty solidnie przed tym trenowałeś. Chyba nie chcesz zginąć, oddając mi w ręce swój samochód?

-Popatrz – Maciek wskazał ręką na przestrzeń przed nimi. - Nie ma tu nawet drzewka, na którym moglibyśmy się rozbić.

-Znając mojego pecha, wszystko może się stać.

-Jak zginiemy to razem – zaśmiał się. - Zawsze to raźniej. Pal licho te wszystkie konkursy, które mnie ominą.

-To miała być zachęta? Jeśli tak to ci nie wyszło – odparła Magda z zaciętą miną.

Po wielu przekomarzaniach, Magda nawet nie wiedziała dokładnie w którym momencie to się stało, ale usiadła za kierownicą maćkowego samochodu. Nerwowo zacisnęła na niej dłonie, nie mając zielonego pojęcia od czego zacząć, mimo faktu, że miała już okazję prowadzić samochód i to nie raz.

-Nienawidzę cię – mruknęła, na co Maciek zareagował tylko szerokim uśmiechem.

Szybko utwierdziła się w tym przekonaniu.

Maciej, chcąc jej pomóc, bezustannie, niby przypadkowo, dotykał jej dłoni, wywołując u niej te przyjemne, aczkolwiek dekoncentrujące ją dreszcze. Nie mogła prowadzić samochodu w takich warunkach.

A jednak czuła jakąś wewnętrzną motywację. Musiała pokazać, że wcale nie jest życiowym nieudacznikiem i potrafi poprowadzić samochód samodzielnie, bez jego pomocy. Choć ta pusta, polna droga nie była najlepszym miejscem na chwalenie się umiejętnościami.

-Proponowałbym trochę mocniej przycisnąć pedał gazu – mruknął znudzony Maciek.

Magda spojrzała na niego unosząc kpiąco brwi.

-Wedle życzenia – odparła czując w sobie narastającą odwagę.

Samochód wyrwał nagle, jakby pchnięty nadprzyrodzonymi siłami, a zszokowany Maciek aż zakrył twarz dłońmi. Widząc to, Magda gwałtownie zahamowała i wybuchnęła gromkim śmiechem.

-Patrząc na twoją minę, chyba nie najlepiej mi idzie?

Chłopak tylko uniósł kciuk w górę, cały czas próbując dojść do siebie.

Gdy Maciek odwiózł Magdę do domu niebo już mocno pociemniało. Nie zauważyli nawet kiedy minęło tyle czasu.

Dziewczyna uśmiechnęła się

Czuł, że nie może pozwolić by ich spotkanie zakończyło się zwykłym, słownym pożegnaniem.

Wyszedł z samochodu, ściągając tym samym jej wzrok na swoją osobę.

-Chcesz tak odejść bez pożegnania? - uśmiechnął się, nie do końca wiedząc co ma zamiar zrobić.

Magda zamknęła furtkę i odwróciła się do niego twarzą.

-Przecież się pożegnałam – odparła, krzyżując ręce na piersiach.

Maciek obszedł samochód i w kilka sekund znalazł się tuż obok niej.

Niewiele myśląc położył swoją rękę na zagłębieniu przy jej szyi, trzymając ją tam przez chwilę, całkowicie sparaliżowany i zaskoczony swoim zachowaniem.

Ona również była zszokowana jego gestem, ale szybko zdobyła się na odwagę, by również go dotknąć. Położyła dłoń na jego policzku i przejechała po nim delikatnie. Jej serce biło tak szybko, iż bała się, że Maciek to czuje.

Spojrzał w jej niebieskie oczy, które błyszczały delikatnie w blasku księżyca, a jej usta lekko uśmiechnęły się do niego, nieśmiało wyrażając aprobatę. Położył drugą dłoń na jej policzku, a dziewczyna przymknęła oczy, jednak jej usta wciąż się uśmiechały, coraz pewniej wyrażając zgodę na to co w tamtym momencie było już nieuniknione.

Zamknął ją w swoich objęciach i oparł czoło o jej głowę, starając się utrzymać z nią kontakt wzrokowy. Miała takie ładne oczy.

-Jesteś pierwszą osobą, której pozwoliłem prowadzić mój samochód, wiesz? - uśmiechnął się do niej.

Nie dał jej szans na jakąkolwiek odpowiedź.

Zamknąwszy oczy, złożył na jej ustach delikatny pocałunek. Oddalił swoją twarz na nieznaczną odległość, by jeszcze raz uchwycić jej wzrok, a następnie ponowił pocałunek, czując się nieco pewniej.

Oboje mieli wrażenie, że są gdzieś poza czasem. Tak jakby ziemia zatrzymała się dla tej chwili, aby pozwolić im jak najdłużej cieszyć się swoją obecnością, rozkoszować się narastającymi między nimi uczuciami, których nie zaznali nigdy wcześniej.

Stali jeszcze chwilę w miejscu, badając dotykiem swoje twarze, tak jakby chcieli się w ten sposób lepiej poznać, choć mieli wrażenie, że znają się od wielu lat.

____________________________

Jezu, jakie życie jest piękne. Ale ten rozdział jest beznadziejny.

Dzisiejsze podium otarło się o perfekcję, a ja dalej nie mogę ochłonąć, no! Mówię otarło, bo w sumie to liczyłam, że dzisiaj będzie tam jakaś wymiana między Polakami, ale i tak to było piękne *.* Brawo dla Janka, bo świetnie się spisał w ten weekend. Brawo dla Kamila, choć on to mnie akurat nie zaskoczył, niemniej dał mi wielką radość. A tak swoją drogą to do twarzy mu w żółtym. No i Welli, ach! :) Nie mam słów do tego co on wyprawia z moją psychiką.

Przed świętami już się tu nic nie pojawi, dlatego chciałabym Wam złożyć świąteczne życzenia, które sama napisałam! Nie jestem najlepszym wierszykopisarzem, ale mam nadzieję, że docenicie moje starania :)

By świąteczne chwile były radosne jak Piotrek Żyła

a wigilia smaczna jak zwycięskie dla Polaków konkursy

By atmosfera gorąca jak na Wielkiej Krokwi była

i Mikołaja przystojnego jak Kusy

Prezentów licznych jak zwycięstwa Gregora Schlierenzauera

wyjątkowych jak uśmiech Maćka Kota

Aniołków z oczami Andreasa Wellingera

i pierniczków z urokiem Kamila Stocha

By pierwsza gwiazdka promieniała jak twarzyczka Morgiego

gdy znów wygrywać zaczyna

Z całego serca życzę Wam tego wszystkiego

Ja, Wasza kochana Paulina :*

No i szczęśliwego Nowego Roku :)